Onze Lieve Vrouwebrug Veldhoven

Wanneer de houten noodbrug uit 1941 door de gekantelde tank van het bevrijdingsleger deels vernield en niet meer begaanbaar voor gemotoriseerd verkeer is, herstellen de geallieerden in de winter 1944-1945 de oeververbinding door in lengterichting aan weerszijden van het 'loopvlak' stalen profielbalken aan te brengen, die onderling verbonden worden met dwarsliggers als dragers van het houten loopvlak, zodat het een brug zonder pijler(s) wordt.

Met enig feestgedruis wordt op zaterdag 2 april 1949 de nieuwe brug in gebruik genomen. Tijdens de toespraken van de burgemeesters wordt de 'nieuwe' naam van de brug en van de aanliggende weg bekend gemaakt.

De toegekende namen refereren aan de historische, uit begin 17de eeuw overgeleverde, benamingen Onse L. Vrouwe Brugge en Onse L. Vrouwe Dijck.  Meerveldhovens pastoor Van de Ven heeft zich sterk gemaakt voor hergebruik van deze oudtijdse namen. Om deze namen tevens zichtbaar te maken voor het publiek schrijft pastoor Van de Ven op 14 januari 1950 aan de gemeentebesturen dat hij 3 straatnaambordjes heeft besteld: 2 voor Meerveldhoven en 1 voor Waalre. Enkele dagen eerder, zo staat nog in de brief, is hij - gewapend met een zaklamp - 's avonds gaan kijken naar het 'onlangs' op de reling van de brug bevestigde bord met de naam 'O.L. Vrouwebrug'. Verheugd schrijft de pastoor dat hij dit met eigen ogen gezien heeft, en 'Moge uwe daad O.L.Vrouw behagen en ter ere strekken'.

Leonard van Bakel