Five Lakes Trail in Bach Ma National Park

Na een lange rit langs verlaten en slecht onderhouden wegen komen we aan bij het bezoekerscentrum. Tussen het groen staat een vervallen gebouw dat vooral vergane glorie uitstraalt. Hier leren we interessante weetjes en de bijzondere geschiedenis van dit park. 

Eind jaren 1930 waren de Fransen onder de indruk van de natuurpracht in dit gebied. Ze besloten deze regio uit te bouwen als toeristische trekpleister voor Franse kolonisten en rijke Vietnamezen. Er werden luxueuze villa’s en vakantiehuizen opgetrokken, maar nu staan deze er spookachtig verlaten bij. Dit komt omdat, na de onafhankelijkheid van Vietnam, de commerciële uitbating van dit gebied geheel stopte. Pas in 1991 wordt Bach Ma een nationaal park. In Vietnam wil dit vooral zeggen dat het gebied beschermd wordt: jachtpartijen en ontbossing zijn verboden. 

Het bezoekerscentrum is niet ons eindstation. We stappen terug in de auto en rijden richting de top van Hai Vong Dai. Het is een prachtige rit langs een kronkelig weggetje dat langs de groene bergflank omhoog slingert. We passeren watervallen en stijgen zelfs tot boven enkele wolkenslierten. De witte wolken geven een mooi contrast met tropisch groene bergflanken. 

Uiteindelijk houden we halt bij het Nha Hang Do Quyen Restaurant. Een verlaten gebouw dat ooit dienst deed als restaurant en waar we de smerigste toiletten ter wereld ‘ervaren’. 

Hoog tijd om aan onze wandeling te beginnen: Ngu Ho Trail of verstaanbaarder Five Lakes Trail. We spuiten ons in met tropische muggenmelk en steken onze voeten in plastic zakken. Een noodzakelijk ritueel: het zit hier vol bloedzuigers die in schoenen kruipen en zich zelfs door kousen wringen! De wandeling brengt ons al snel in de jungle. De omgeving is het onbeschrijfelijk mooi: tropische planten groeien hier weelderig langs en over het pad. Overal zien en horen we water stromen. We zijn hier trouwens volledig alleen. 

Al snel komen we bij de oever van een wild kolkende rivier met azuurblauw water. De naam van de rivier? Geen idee: dit gebied is zelfs nog niet in kaart gebracht! We voelen ons als pioniers terwijl we met onze wandel-GPS mogelijk als eerste deze trektocht registreren. We banen ons een weg door het dichtgegroeid en dus ondoordringbaar struikgewas van de jungle die zich tot in de rivier stort. De enige doorgang is een smalle richel langs de steile oever boven het kolkende water. Hier beginnen we letterlijk en figuurlijk nattigheid te voelen: dit is helemaal niet veilig. 

Vaak hangen we met de tippen van onze schoenen op smalle, natte en bemoste stukjes rots vlak boven de rivier. Zelfs onze stevige hiking schoenen hebben het hier moeilijk en we glijden voortdurend weg van de spekgladde stenen. Enige houvast zijn de boomwortels die soms zo rot zijn dat ze afbreken. We hopen dat dit slechts een klein stuk niet onderhouden wandelpad is, bijten op onze tanden en zetten door. De omgeving is immers prachtig en dit moet zowat de mooiste waterloop zijn die wij ooit hebben gezien. 

Al snel blijkt dat er geen sprake meer is van een wandelpad. Dit lijkt meer op canyoning met rotsklimmen en door de rivier stappen. Te laat! We kunnen niet meer terugkeren: daarnet sprongen we van een klif en daar geraken we nooit meer opnieuw op. Er rest ons dus niets anders dan door te zetten en het onvoorspelbare parcours van de onstuimige rivier te volgen. Even verderop wordt het helemaal onmogelijk om nog langs de rotsricheltjes verder te klauteren. We moeten ons dus laten vallen in de rivier. We stappen door de kolkende rivier en eindigen uiteindelijk diep in het water. 

Wij sukkelen ons traag en met milde tot acute doodsangst een weg door de jungle. De Five Lakes Trail brengt ons logischerwijze langs verschillende meren, elk verbonden door de rivier en verschillende watervallen. Telkens wanneer we een waterval naderen, ontstaat er een overlevingsdrang waarbij we ons via (soms rotte) touwen naar beneden hijsen. Na elke waterval verliest het water zijn stormachtig karakter en nemen we een rustpauze op een rots. Toegegeven: de omgeving is hier iconisch mooi. Het stromende blauwe water, de prachtige witte watervallen, de groene wilde jungle, de diepe natuurgeluiden, … dit is een onontdekt paradijs. 

Ondertussen blijkt dat de route vandaag extra gevaarlijk is door de regenval van afgelopen dagen. Het waterniveau staat hoger dan normaal en de stroming is uitzonderlijk sterk en verraderlijk. We schieten niet bepaald op en wanneer de zon ondergaat worden de gifslangen massaal actief. 

Op een hoogst onelegante manier geraken we uiteindelijk aan het einde van de route. We komen uit bij een vervallen tempel met een groot Boeddha beeld op het dak. Vanaf daar is er terug een pad aangelegd dat ons naar de hoofdweg voert. We maken nog een korte rit naar een uitzichtpunt met een vervallen observatieplatform uit de jaren ’30. Hier genieten we van een prachtig zicht op de bergen die boven de wolken uitsteken.