La Neustadt : le quartier impérial allemand (1870-1918)

Drie van de vier voorsteden werden verwoest en er was ernstige en omvangrijke schade aan het stadscentrum: dit was de zware tol van het beleg en de Franse nederlaag van 1870. Hoewel de wederopbouw in vijf jaar werd voltooid, stond de uitbreiding van de stad, die sinds de 18e eeuw was uitgesteld, meer dan ooit op de agenda van het bedrijfsleven, dat zich zorgen maakte over efficiënte infrastructuren (station, haven, verkeer, enz.), terwijl de politieke autoriteiten een voorbeeldige, grandioze hoofdstad wilden voor het "Reichsland Elzas-Lotharingen", dit alles tot glorie van het Rijk en de Germaniteit

In april 1880 keurden zij het masterplan voor de nieuwe stad goed, dat 386 hectare omvatte, naast de 230 hectare van het oude stadscentrum. De auteur van het plan was J.-G. Conrath, de architect van de stad sinds 1849. Aanvankelijk plande hij een prestigieus gebied voor officiële gebouwen (keizerlijk paleis, ministeries, zetel van de regionale vergadering, bibliotheek en universiteit). Dit werd voltooid rond 1900. De andere sector, met zijn collectieve en individuele woongebieden, ging langzamer vooruit en werd na 1920 voortgezet.

Het is een zeer interessante stedelijke creatie die bijna geen equivalent heeft na de verwoesting van de Tweede Wereldoorlog; het bestaat uit pleinen, brede, luchtige lanen versierd met bomen, en verschillende plaatsen waar het monumentale en een scherp gevoel voor "landschap" gelukkig worden gecombineerd (bijvoorbeeld de oevers van de Ill met de kerk van Saint-Paul). De openbare gebouwen en particuliere woningen weerspiegelen een zekere smaak voor historistisch eclecticisme (Italiaanse of Duitse neorenaissance, neobarok, enz.), te midden waarvan enkele verrassende Art Nouveau gebouwen staan, zoals het "Egyptische Huis".

DATAtourisme France