Vitraux de la Cathédrale Saint-Étienne

De kathedraal Saint-Etienne in Metz, ook wel de lantaarn van God genoemd, is met zijn 6.500 m2 aan gebrandschilderde ramen een ideaal voorbeeld van de drie gouden tijdperken van gebrandschilderd glas in Lotharingen.
Het eerste bekende glas-in-loodwerk, van Herman de Munster op de westgevel, dateert van het einde van de 14e eeuw.
Twee derde van de overgebleven glas-in-loodramen dateren echter uit de Renaissance en markeren de eerste gouden eeuw van de glas-in-loodschilderkunst, een briljante techniek die wordt vergeleken met de schildersezel, met werken van Thibaut de Lixheim en vooral Valentin Bousch. Hij kwam oorspronkelijk uit de Elzas en produceerde met zijn gerenommeerde atelier een groot deel van de gebrandschilderde ramen in de kathedraal. Zijn invloed en creativiteit zouden pas terugkeren in de 19e eeuw, de tweede gouden eeuw, met de ontwikkeling van het grootste glasschilderatelier van Frankrijk, dat van Laurent-Charles Maréchal.
De inval van de Pruisen in Metz en de Duitse annexatie leidden tot de ondergang van zijn atelier, dat tussen 1842 en 1872 de belangrijkste glas-in-loodramen in de kathedraal van Metz had gerestaureerd en nieuwe ramen had gemaakt voor het koor en de bisschopskapel.
Je kunt ook enkele opmerkelijke hedendaagse creaties bewonderen: de hoge ramen van Pierre Gaudin, gemaakt in 1954. De felgekleurde gebrandschilderde ramen van Jacques Villon (1957) sieren de kapel van het Heilig Sacrament en zijn van buitenaf duidelijk zichtbaar als de avond valt. Die van Bissière (1959) boven de zijingangen lijken op mozaïeken met koele, blauwachtige tinten aan de noordkant en warme, oranje tinten aan de zuidkant. Marc Chagall droeg bij aan de bekendheid van de kathedraal met gebrandschilderde ramen geïnspireerd op het Oude Testament (1962-69) in het noordelijke dwarsschip en de kooromgang.

DATAtourisme France