Buste père Lafra - Troyes

Er is geen Trojaan die pastoor Lafra, de "Monsieur Saint-Vincent" van het Quartier bas, niet bij naam kent.

Jean Lafra werd geboren in Anzin in 1871. Na een degelijke opleiding in Duinkerken schreef hij zich in aan de Faculteit Geneeskunde in Lille. Daarna werd hij op 18-jarige leeftijd door roeping novice in de Sociëteit van Jezus (de Jezuïeten) en vervolgens leraar aan het Sint-Jozefcollege in Reims.

De wet die Kerk en Staat scheidt, dwingt hem tot ballingschap. Hij kwam in België terecht. Om aan de Duitse invasie van 1914 te ontsnappen, keerde hij terug naar Frankrijk. Hij werd gegrepen door de vijand en zijn armband van het Rode Kruis kon hem niet beschermen. Hij werd gearresteerd, geslagen en voor dood achtergelaten. Het kostte hem 7 maanden om te herstellen.

In 1919 verhuisde hij naar het Quartier Bas in Troyes, in deze "arme wijk". Tientallen jaren lang was hij dag en nacht in de buurt van degenen die hij hielp, hij zorgde voor hen, begeleidde hen en troostte hen. Hij was altijd in de frontlinie, kalm, discreet en onvermoeibaar.  

Als amateur-klarinettist richtte pater Lafra in 1922 een harmonieorkest op waarmee hij verschillende prijzen won.

Hij richtte het "Patronage de l'Alerte" op, met een band van 150 kinderen. Hij richtte een vakantiekamp op in Piney, gevolgd door Malo-les-Bains en Lentilles, voor de lijdende kinderen die hij elke dag ontmoette.

Hij richtte een gymnastiekafdeling op waarvan de reputatie zich al snel tot buiten onze grenzen verspreidde. Vier jongeren gingen helemaal naar Rome voor een internationale turnwedstrijd, maar ze wonnen ook talrijke wedstrijden in Bordeaux, Rouen, Straatsburg, Parijs, Louvain, Namen, enz.

Vader Lafra richtte een familiebioscoop op, geruisloos zoals het in die tijd was; daarom speelt de band op zondag tijdens de pauze een stuk uit zijn repertoire. Het was de "best gevulde" bioscoop in Troyes (volgens de critici) en speelde vaak voor volle zalen. Hij plaatste banken langs de muren en liet discreet een groepje arme kinderen binnen.

Hij organiseerde buitengewone kermissen, met optochten in de straat, muziek, dans, tellers...

Theater speelde ook een belangrijke rol.

Iedereen denkt dat hij dokter is. Hij heeft alleen medicijnen gestudeerd, maar zijn aangeboren gave om het kwaad te diagnosticeren maakt van hem "een klasse-therapeut". Hij begint met het behandelen van pijnen en pijntjes, waarna ouders naar hem toekomen voor advies en al snel voor remedies. Hij maakte zijn eigen siropen, zalven en zalven, en iedereen stroomde naar hem toe om genezen te worden van eczeem, panariasis, cysten, impetigo, kinkhoest, zweren, spit, etc. Er stond een rij voor zijn consulten. Alle lagen van de bevolking kwamen er samen en de deuren stonden altijd open - er waren geen bellen of sloten.

In 1950 interesseerde de Parijse pers zich voor hem in het programma "Reine d'un jour" en hij ontving giften uit heel Frankrijk.

In 1953 verleende burgemeester Terré hem het Légion d'Honneur, voor een menigte van leken en gelovigen, arbeiders en industriëlen, politici van alle gezindten...

Hij stierf in 1965. Het stadsbestuur vernoemde een straat naar hem in de buurt van Saint-Nizier (het deel van de rue de la Cité tussen de rue Simart en de rue Célestin-Philbois), met een monument ter ere van hem.

Bij zijn dood zei de bisschop op zijn begrafenis: "Hij wilde leven tussen de nederigen, zo arm als ze waren, onthecht tot aan de grens van de menselijke mogelijkheden. Lang voordat het zojuist afgesloten Concilie dit vurige verlangen uitsprak, had hij het al verwezenlijkt door de naastenliefde van Christus in contact te brengen met zijn tijd en het evangelische ideaal van de zaligsprekingen in het hart van de massa's te brengen. Net als zijn meester had hij medelijden met de immense nood van de menigte. Hij zonk erin weg en beleefde zijn ideaal van geloof, goedheid en vrede".

Anno 2011 hebben het harmonieorkest van Alerte, met zo'n zestig muzikanten, en de muziekschool, met 80 leerlingen, nog steeds een uitstekende reputatie, en net als 90 jaar geleden komen er nog steeds veel mensen naar de concerten van Alerte.

Willem Vandenameele