Oude molen en olieslagerij Doussan - Grasse

Oorspronkelijk bestond het gebouw sinds de 18e eeuw als combinatie van molen voor olie én meel, met oliepers, waterwiel, woning en stal.

Het geheel is opgenomen in het Inventaire Général du Patrimoine Culturel van de Provence-Alpes-Côte d’Azur. De oorspronkelijke structuur rondom de waterloop, overblijfselen van maalmechanieken en gevels zijn nog deels zichtbaar.

Het wordt nu deels bewoond – geen museum, maar nog goed herkenbaar in de straten (ingemetselde oliekruiken, belettering).

Grasse had historisch gezien veel oliemolens, leerlooierijen, en vooral parfumerieën en zeepziederijen. Dit kwam door een combinatie van natuurlijke, geografische en economische factoren:  Olijfbomen groeien volop in de heuvels rond Grasse → essentieel voor olijfolieproductie. Bloemen en aromatische planten (zoals jasmijn, roos, lavendel, mimosa) bloeiden door het zachte microklimaat. Waterbronnen en beken uit de bergen maakten het mogelijk om watermolens aan te drijven (zoals bij de Huilerie Doussan).

In de 16e eeuw was Grasse bekend om zijn leerlooierijen, die handschoenen produceerden. De geur van gelooid leer was onaangenaam → men begon het leer te parfumeren met bloemen. Dit leidde tot de opkomst van een zelfstandige parfumerie-industrie, die explosief groeide in de 18e en 19e eeuw.

Grasse ontwikkelde zich tot een centrum van ambachtelijk vakmanschap: Olijfoliepersers, Zeepmakers (savonniers), Distilleerders, Extracteurs van bloemen (enfleurage, maceratie, distillatie), ... Vaak was één pand (zoals de Huilerie Doussan) multifunctioneel: olie én meel, of looierij én parfumatelier.

Willem Vandenameele