Kathedraal

De kathedraal van Canterbury is een van de oudste en beroemdste christelijke gebouwen in Engeland. Het is de kathedraal van de anglicaanse aartsbisschop van Canterbury, de primus van heel Engeland en de religieuze leider van de Church of England. Deze moederkerk van het bisdom Canterbury (in het oosten van Kent) is het centrum van de Anglicaanse religie. De formele Engelse titel is de Cathedral and Metropolitical Church of Christ at Canterbury.
Ze werd in 1988 door UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed, samen met de abdij van Sint Augustinus en de kerk van Sint Martinus.
De bouw van het complex vond plaats op de ruïnes van een gebouw dat in de zesde eeuw door Sint Augustinus was gebouwd. Het huidige gebouw is het resultaat van twee bouwfasen, de eerste van 1070 tot 1184 en de tweede van 1378 tot 1505. De initiator van de werken was aartsbisschop Lanfranco, aangewezen door hertog Willem in 1070.
Een duister hoofdstuk in de geschiedenis van de kathedraal was de onthoofding van Thomas Becket in de noordoostelijke hoek van het interieur van het complex op zondag 29 december 1170 door enkele bewakers die toevallig koning Hendrik II van Engeland hoorden zeggen: "Wie zal mij bevrijden van deze onbeschaamde priester?" na een conflict met Becket. De bewakers namen de woorden van de koning letterlijk en vermoordden Becket in zijn eigen kathedraal. Becket zou de tweede van vier aartsbisschoppen van Canterbury zijn die werden vermoord.
Na de desastreuze brand in 1174, die het oostelijke deel van de kathedraal verwoestte, herbouwde Willem van Sens de plaats met een veel modernere, gotische stijl, inclusief hoge, spitse bogen, steunberen, met nadruk op de verticale lijnen van de hoge pilaren en torens aan de buitenkant om grotere hoogtes aan de binnenkant te creëren. Later voegde Willem de Engelse de Kapel van de Drie-eenheid toe als een heilige plaats voor de relikwieën van Sint Thomas de Martelaar. In de loop der tijd werden ook andere belangrijke begrafenissen op deze plaats gehouden, zoals die van Eduard Plantagenet (de Zwarte Prins) en koning Hendrik IV van Engeland. De Toren van de Kronen (oorspronkelijke naam) werd aan de oostelijke kant gebouwd om de relikwie van het hoofd van Sint Thomas te bevatten, dat tijdens zijn moord werd afgesneden.
De inkomsten van pelgrims (waaronder figuren zoals Geoffrey Chaucer, auteur van De Canterbury Tales) die het heiligdom van Becket bezochten, dat werd beschouwd als een plaats van genezing, financierden grotendeels alle latere reconstructies van de kathedraal en haar aangrenzende gebouwen.
De façade is open door een venster met gebladerte en wordt geflankeerd door twee torens met steunberen. Het heeft een toegangspoort die tussen 1425 en 1427 zeer versierd is gebouwd. De toegang is via de zuidelijke deur; het hoofdschip is open met zeer hoge en smalle spitsbogen tussen gefasciculeerde pilaren die zich in een waaier uitstrekken naar de gewelfde ruimte. Vanuit het transept, waarvan de gewelf bestaat uit marmeren takken in een waaier, daalt men af naar de crypte met een plattegrond van vijf schepen. Het is de grootste en meest gedetailleerde in heel Engeland. Het beslaat de ruimte van het koor en de Trinity Chapel en de aansluitende absidalekken. Het behoort tot de eerste normandische periode en behoudt de figuratieve kapitelen en de gesculpteerde ribben van de samengestelde pilaren. Aan de rechterzijde bevinden zich twee kapellen: de Temple Chapel en de St. Gabriel’s Chapel, van normandische oorsprong, met een plattegrond van twee schepen versierd met fresco's uit de twaalfde eeuw. Aan de linkerkant bevinden zich nog twee kapellen: de St. Nicholas Chapel en de Holy Innocents Chapel, van twee schepen gescheiden door salomonische pilaren en versierde kapitelen.
Het koor dateert uit de twaalfde eeuw en is ontworpen door Guillaume de Sens. Door de zijtrappen van het altaar te beklimmen, komt men in de Trinity Chapel, gebouwd ter ere van Becket. Het is een elliptische constructie die wordt ondersteund door paarse kolommen van verschillende marmer. Het is verlicht door glas-in-loodramen die de wonderen van de heilige illustreren. Het graf van Becket bevindt zich op de locatie aangegeven door het altaar van Swords Point, voordat het in 1538 op bevel van Hendrik VIII werd vernietigd. Achter het altaar bevindt zich de Kathedra van Sint Augustinus, uit de twaalfde eeuw, een troon gemaakt van Purbeck-marmer die werd gebruikt bij de kroning van de aartsbisschoppen.
De oude centrale normandische toren werd in 1430 afgebroken. De herbouw van de toren (Bell Henry) vond ongeveer 50 jaar later plaats, beginnend in 1490 en eindigend in 1505, met een uiteindelijke hoogte van 91 meter en in de stijl van de laatgotiek.

BELANGRIJKE DETAILS VAN DE KATHEDRAAL

De Roos van de Winden

De bronzen roos van de winden is het symbool van de anglicaanse gemeenschap over de hele wereld, waarvan de kathedraal van Canterbury de Moederkerk is. De inscriptie in het Grieks betekent "De waarheid zal jullie vrijmaken" (Johannes 8:32).

Het martelaarschap

Het is de waardevolle plaats waar Thomas Becket werd vermoord, wat het historische hart van de kathedraal maakt. Zo viel op de avond van 29 december 1170, de ridders van koning Hendrik II de kathedraal binnen via de kloosterdeur die achter hen lag. Terwijl Becket zich voorbereidde op de vesperdienst, vielen ze hem met geweld aan met zwaarden en veroorzaakten zijn dood op deze stenen. Sindsdien is het een heilige pelgrimsoord.

De moderne versie van het Altaar van de Punta de la Espada (genoemd omdat de punt van het zwaard van een van de ridders brak door de kracht van de slagen toen het de stenen vloer raakte) bevindt zich op de plek waar eerder een middeleeuws altaar stond. Gedurende eeuwen is dit een van de pelgrimsplaatsen van de kathedraal. Het is opmerkelijk dat paus Johannes Paulus II en aartsbisschop Robert Runcie hier op 29 mei 1982 gebeden hebben, tijdens de eerste reis van de paus naar Engeland. Op de dag van Sint Thomas Becket (29 december), tijdens een kaarslichtprocessie na de vesperdienst, bidt de aartsbisschop hier een gebed.

De oostelijke crypte

Oorspronkelijk, van 1170 tot 1220, bevond het graf van Becket zich hier. Het wordt geloofd dat hier veel wonderbaarlijke genezingen hebben plaatsgevonden. De twee ramen met roosters bevatten in het midden, bovenaan, maakten het mogelijk voor de monniken om het graf vanuit de wachtruimte erboven te bewaken.

De Kapel van de Kroning

Deze kapel werd toegevoegd om de kroon van Sint Thomas te huisvesten, die hem toekwam terwijl hij gemarteld werd. In 1978 werd de kapel gewijd aan de heiligen en martelaren van onze tijd.

Daarnaast ligt het graf van aartsbisschop Hubert Walter, het oudste graf van de kathedraal. Het dateert uit 1205 en heeft romaanse hoofden in reliëf.

Het graf van de Zwarte Prins

Verder naar rechts bevindt zich een van de mooiste middeleeuwse graven van de kathedraal, dat van Eduard, Prins van Wales, beter bekend als de Zwarte Prins (overleden in 1376). De gouden effigie toont hem in volledige wapenrusting inclusief handschoenen en helm, met de stijgbeugels die hij verwierf in de Slag bij Crécy, en samen met zijn hond. Bovenaan hangen kopieën van zijn "begrafenisschat". De schilden op het graf bevatten voor het eerst de drie struisvogelveeren, een symbool van vrede, die nog steeds bekend staan als "de veren van de Prins van Wales". De gedetailleerde begrafenisinstructies die de prins achterliet, werden trouw opgevolgd, behalve dan die om hem in de crypte te begraven - het werd als geschikter geacht om het graf hier te plaatsen, dicht bij Sint Thomas Becket.

coro Zambrano