Meteora

De sedimentaire afzettingen dateren uit de overgangsperiode van het Paleogeen naar het Neogeen , meer precies uit de overgang van het Laat-Oligoceen naar het Vroeg-Mioceen (~28,1–23,03 miljoen jaar geleden; Vroeg-Mioceen (Aquitanien): ~23,03–20,44 miljoen jaar geleden).

Het gebied lag toen onder een ondiepe zee/delta waar rivieren zand, grind, keien en klei afzetten. Er was veel van dit materiaal beschikbaar omdat het Pindosgebergte net ten noordwesten van deze plek ontstond. Het Pindosgebergte begon zich ongeveer 30 miljoen jaar geleden te vormen tijdens tektonische processen, als gevolg van de botsing tussen de Euraziatische en Afrikaanse platen.

Door erosie van deze pas ontstane bergketen ten noorden en westen van deze plek, vormden deze sedimenten dikke lagen conglomeraat (grote ronde keien in een zandmatrix) en zandsteen. De ronde keien in het conglomeraat werden gevormd door transport in rivieren voordat ze werden begraven. Je kunt het transport van dit type kiezels nog steeds zien in de Pinios. Een enorme hoeveelheid van deze kiezels werd hier in het verleden afgezet, toen het een estuarium was bij een enorm meer.

Het maakt deel uit van de Pentalophos-formatie , waaruit het Meteora-gesteente bestaat.

De Antarctische ijskap, die zich in het Laat-Eoceen/Oligoceen vormde, stabiliseerde verder, wat bijdroeg aan een wereldwijd afkoelingseffect. De zeespiegel daalde door de aanhoudende afkoeling, waardoor de continentale verbindingen (zoals tussen Afrika en Eurazië) geleidelijk veranderden.

Er vond echter ook aanzienlijke tektonische activiteit plaats: de Afrikaanse plaat duikelde onder de Egeïsche microplaat, waardoor de subductietrog zich terugtrok .

• Hierdoor ontstond er een uitbreiding (uitstrekking) in de Egeïsche regio, waardoor er rifts (diepe sedimentaire bekkens) ontstonden.
• Tijdens de overgangsperiode ontstonden terrestrische en mariene bekkens , gevuld met conglomeraten, mergel en diepwaterafzettingen.
• Oudere rotsen (zoals de Pentalophos-formatie in Meteora) waren verticaal gekanteld en langs breukvlakken omhoog geduwd.
• Verticale conglomeraatpijlers werden gevormd door selectieve erosie langs breukvlakken die verband hielden met de opheffing van de Alpen.

Pascal Brackman