Royal Botanic Gardens Sydney

We trekken meteen naar Circular Quay, het startpunt van onze wandeling. Dit is het kloppende hart van toeristisch Sydney met iconen als het Opera House en de Harbour Bridge.

De wandeling brengt ons recht naar de vlakbij gelegen Royal Botanic Gardens. Het park ligt langs de indrukwekkende kustlijn van de haven van Sydney. Dit is een absolute toplocatie. Deze tuinen geven uit op maar liefst drie mooie baaien. Van West naar Oost: Sydney Cove, Farm Cove en Woolloomoloo Bay. Drie keer raden welke baai zijn oorspronkelijke Aboriginal naam behouden heeft?

De site van de botanische tuin werd reeds door de eerste kolonisten gebruikt om gewassen te telen. Met beperkt succes, want heel wat uit Europa meegenomen zaden bleken moeilijk te gedijen op Australische grond. De staatsboerderij, die de Royal Botanic Gardens oorspronkelijk waren, is inmiddels een toonaangevend botanisch instituut. Nergens ter wereld weet men beter hoe planten in de meest bizarre omstandigheden kunnen worden gekweekt.

Van de oorspronkelijke boerderij is vandaag niets meer te merken. In de plaats treffen we nu mooie en gevarieerde tuinen. Hier komen we de meest speciale planten tegen, die groeien tegen de achtergrond van spectaculaire baaien. Eén van de meest indrukwekkende uitzichten is Mrs. Macquarie’s Chair, een verplichte fotostop. In 1810 liet gouverneur Macquarie een bank uit een rots houwen. Zijn vrouw genoot hier van het prachtige uitzicht. Vlakbij ligt één van de bekendste uitzichtpunten van Sydney dat uitgeeft op zowel de Opera House als de Harbour Bridge.

Ongeveer midden in het park ligt de futuristische serre The Calyx. Hier gaan regelmatig tentoonstellingen door. Tijdens ons bezoek was de serre ingenomen door een expo over vleesetende planten. In de inkom schreeuwen filmaffiches van monsterfilms uit de jaren ’50 ons toe. In de serre zelf worden echter relatief onschuldige plantjes zoals venuskelken en zonnedauw tentoon gesteld.

Even verderop smelt ons hart. Op een grasveldje tussen enkele hoge bomen treffen we een kolonie van onze favorieten dieren. Een heleboel witte kaketoes foerageren tussen het gras. Deze grote papegaaien, die in het wild enkel in Australië voorkomen, tref je bij ons enkel in gevangenschap aan. Zij hebben iets heel menselijk. Op één of andere manier kan je zien dat ze goed gezind zijn vandaag. Het zijn heel nieuwsgierige en sociale vogels. Wanneer we even blijven stil staan komen ze enthousiast af om met onze veters te spelen. Omdat we geen afscheid kunnen nemen, verbroederen we een uur lang met deze kolonie sympathieke dieren.

We wandelen verder in de richting van Woolloomoloo Bay. Je zou het tussen de moderne wolkenkrabbers van Sydney haast vergeten. Deze naam herinnert aan de oorspronkelijke bewoners van dit continent: de Aboriginals. We passeren langs een pad geflankeerd door lange infoborden. Deze vertellen chronologisch het verhaal van de Aboriginals. We lezen met verbazing hoe de eerste kolonisten trachtten overeen te komen met de oorspronkelijke bevolking. Dat ging met vallen en opstaan. Met de klemtoon op vallen.

Af en toe kidnapten ze een Aboriginal. Ze staken die dan in een Engels kostuum en zetten hen een pruik op. Aboriginals slaagden erin eeuwenlang te overleven in een vijandige omgeving (gevaarlijke dieren, ondraaglijke hitte, langdurige droogte, …). Toch is het contact met Westerlingen hen bijna fataal geworden. Sinds de eerste kolonisten gearriveerd zijn, is hun aantal gedecimeerd. Dit komt blijkbaar vooral door de import van ziektes en maatschappelijke problemen veroorzaakt door de integratie in de Westerse cultuur.

Helemaal stil worden we wanneer we lezen over wat er gebeurd is tussen 1910 en 1970. In een poging om de Aboriginal bevolking te integreren, onttrok de Australische overheid toen 100.000 kinderen van hun Aboriginal familie. Zij werden opgevoed in pleeggezinnen of door missionarissen. Men spreekt nu van de gestolen generatie, want deze kinderen eindigden volledig ontheemd.