DELTAPLAN

Bij de watersnoodramp van 1953 lieten 1.835 mensen het leven en kwam ruim 150.000 ha land onder water te staan. Er werd een Deltacommissie geïnstalleerd die adviezen zou geven over de uitvoering van een Deltaplan dat de veiligheid in het Deltagebied blijvend zou verhogen. Hoe veilig het gebied ook moest worden, de Nieuwe Waterweg en de Westerschelde moesten open blijven vanwege het economische belang van de havens van Rotterdam en Antwerpen.
Om de primaire dammen in de monding van de zeegaten te kunnen aanleggen, zouden er meer land­inwaarts ook secundaire dammen (‘compartimenteringsdammen’) gebouwd moeten worden.
De stormvloedkering in de Hollandse IJssel was van belang om de dichtbevolkte Randstad tegen een toekomstige overstroming te beschermen.
Oorspronkelijk was het plan ook de Oosterschelde af te dammen. Om het unieke zoutwater­milieu en de visstand in stand te houden, werd uiteindelijk besloten de Oosterscheldedam van een aantal sluizen (62 openingen van elk 40 meter breed) te voorzien, die slechts bij extreme water­standen gesloten zouden worden. Door aanleg van de Oosterscheldekering wordt de getijdenwerking in stand gehouden.
In 1987 is alsnog besloten tot de bouw van de Maeslantkering en Hartelkering, die het dichtbe­volkte Zuid-Holland moeten beschermen. De Maeslantkering bestaat uit twee grote beweeg­bare armen van 210 m breed en 22 m hoog, die bij dreigend hoog water de Nieuwe Waterweg kunnen afsluiten. De kering staat doorgaans open, zodat het scheepvaartverkeer van en naar de Rotter­damse haven ongehinderd kan doorvaren.

Biker