YERSEKE MOER

Vanaf de kreekruggen lopen (vaak doodlopende) zijwegen de lage poelgebieden in. Ze worden wegelingen of zoekwegen genoemd. Deze wegen worden beschouwd als ontsluitingswegen van de poelen met als doel het aanwezige veen daar weg te halen. Veen was hier veel meer dan alleen brandstof. Het veen bevatte immers zout en zout was vroeger goud waard. Dankzij het zout bedierf immers het voedsel niet meer!
In de oudlandpolders in Zuidwest-Nederland is op grote schaal zout gewonnen uit veen. Het aanwezige veen werd gedurende overstromingen door de zee met kleilagen afgedekt en is tijdens dat proces met zout water doordrenkt geraakt. Het zouthoudende veen vormde de grondstof voor de veenzoutproductie die vooral in de 13e - 15e eeuw op grote schaal plaatsvond in het zuidwestelijk zeekleigebied. Het weggegraven zouthoudende veen werd gedroogd, nog enkele malen met zeewater overgoten en gedroogd, tot het verzadigd was van zout. Daarna werd het zoute veen verbrand in zoutketen en werd het zout uit de as gewonnen.
De zoutwinning had grote landschappelijke gevolgen. Door het weggraven van de zoute veenlagen daalde het maaiveld waardoor de natuurlijke lozing van overtollig oppervlaktewater in toenemende mate werd bemoeilijkt. De zee werd als het ware uitgenodigd om verder het land binnen te dringen. Tal van overstromingsrampen waren dan ook het gevolg van zoutwinning. De situatie werd nog nadeliger beïnvloed door de vaak ongecoördineerde werkwijze die men zich aanvankelijk veroorloofde. In het wilde weg groef men kuilen om het zouthoudende veen onder een door de zee afgezette laag klei weg te graven. De klei werd ‘even opzij gegooid' en nadat het veen was weggehaald weer heel slordig teruggegooid. Deze wijze van veenwinning heeft het Yerseke Moer zijn hollebollig uiterlijk gegeven.

Bij de foto: De Zoekweg bij Yerseke

Biker